This means war คือหนังเรื่องนี้ค่ะ 

 

นำแสดงโดย Chris Pine    Reese Witherspoon   Tom Hardy

 

พลอตว่า สองหนุ่มเพื่อนรัก คู่หูสปายไวน์คูลเลอร์ ขนาดยอมรับกระสุนตายแทนกันได้นั้น ดันเกิดปิ๊งสาวคนเดียวกันเข้า จนเกิดสงครามระหว่างสองเพื่อนรัก ในแบบ รั่วๆตามประสาสปายว่างงาน [ดูว่างมากกันทั้งแผนกเลยฮะ OTL]

 

เป็นหนังรัก คอมเมดี้นั่นแหละ

 

หนังนอกสายตาของใครหลายๆคน [รวมถึงเราด้วย 55 กว่าจะได้ดูก็ออกแผ่นนานอยู่]

 

 

 

---No Spoil--- ณ ส่วนด้านล่างนี้

//ส่วนตั้งแต่ฟิคลงไป มีสปอยจ้ะ

 

 

 

เวิ่นหนังก่อน แบบว่าจะไม่สครีมแล้วนะเรื่องนี้ คือ ทอมฮาร์ดี้ ไม่ใช่กับ โจเชฟ ♥ ไม่ค่อยจะอยากกร๊าว 555

แถมเอาจริงๆหนังก็ไม่ได้ดีเด่อะไร ไม่ชอบใจบทอยู่เยอะด้วย OTL รูทจีบสาวดีๆก็ไปตกที่คริสหมดเลย 

 

 

แต่...แต่...แต่

 

 

เรื่องนี้ดูความน่ารักของสองหนุ่ม ก็เอาใจไปเลยเกินร้อย ♥♥♥♥♥♥♥

 

 

แถมบท --บท --บท --บท ถ้าจะดูให้วาย ก็โคตะระวายเลยเว้ยยยยยยย

 

 

มีเพื่อนไม่อยากดู เพราะไม่ชอบหน้า รีส 555 แถมชอบทอมฮาร์ รับไม่ได้ที่เห็นทอมฮาร์แย่งกับคริสจีบรีส 555

อยากจะบอกเพื่อนคำเดียว 5555 โอ้ยยยย แก ฉากหนุ่มสาวเขาเกี้ยว บอกรักกัน แม่ง ไม่เด่นเท่าไอ้ฉากสองหนุ่มตะโกนบอกกันว่า

 

“I’ve missed you.”

 
“I’ve missed you too.”

 

 
“I love you man.”

 
“I love you too.”

 

ที่สองหนุ่มพูดใส่กันได้หรอกค่ะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ 55555555555

รีส โคตรจืดจางด้วยกัน ฉากนี้ สองหนุ่มเอาแต่บอกรัก สบตากันปิ๊งๆๆๆๆๆ โฮกกกกกกกกก

 

 

 

 

ตัดๆ จบๆ เปลี่ยนอารมณ์มาฟิคนะ มาฟิคนะ 555 ฟิคเศร้า[มั้ง] ฉะนั้นหยุดสครีมก่อน 55

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

FanFiction


        [ShortFic - This means war] 

Rate PG

Parrings : FDR/Tuck  [FDR,TUCK Friendship]

 

ไม่มีชื่อเรื่องเพราะมันสั้นฮะ 555

 

วลาของเรื่องตั้งตรงระหว่าง หลังตอนใกล้จบของหนัง ตอนที่รีสเลือกFDR ไปแล้ว ทัคเคลียร์กับFDRว่ายังเป็นเพื่อนกันอยู่นะ นายก็ดูแลลอเรนให้ดีๆ เจอกันภาคสนาม เสร็จสรรพ แล้วก็ขอตัวไปก่อน กับ ก่อนช่วงที่ทัคจะไปแอบฝึกลูกต่อสู้ซะโปร ละปิ๊งๆ ถ่ายไฟเก่ากับภรรยาเก่า นั่นแหละ 55

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

 

        "ฉันนึกแล้วว่านายต้องอยู่ที่นี่" FDR ทักมาจากตรงฉากกั้นที่คั่นแบ่งระหว่างหน่วย ซึ่งตอนนี้ทั้งชั้นมีแค่บริเวณโต๊ะทำงานของเขากับทัคที่ยังคงเปิดไฟอยู่

 

 

 

            ทัคเลิกคิ้วขยับแก้วในมือที่เต็มไปด้วยเหล้าสีอำพัน หมุนเก้าอี้ไปเผชิญหน้ากับ FDR  ทัคยิ้มขื่นๆให้ชายที่เป็นทั้งเพื่อน คู่หู ครอบครัว และศัตรู ก่อนชูแก้วในมือขึ้นสูงตรงไปที่FDRแทนการทักทาย

 

 

 

            "กับความเสียใจ" ทัคบอก เสียงแบบที่ FDR รู้ว่าอีกฝ่ายเริ่มเมาไม่ได้สติ

 

 

 

            "ก็กับฉันแทนแล้วไง" FDR แก้ พร้อมกับแกะแก้วออกจากมือของทัค ยันตัวเองขึ้นนั่งบนโต๊ะทำงานของเพื่อน ท่อนขาชนกับเก้าอี้ที่ทัคนั่ง "ตอนนายเลิกกับเคธี่ นายก็นั่งอยู่ตรงนี้ ในออฟฟิศ หลังโต๊ะทำงาน แบบนี้เลย กับเหล้าขวดหนึ่ง" FDR บอก วางแก้วเหล้าที่ยึดมาจากทัคลงบนโต๊ะ ด้านหลังตัวเอง เอาตัวเองขวางระหว่างทัคกับแก้วเหล้า

 

 

 

            "แล้วก็กับนาย" ทัคบอก ริมฝีปากหนายิ้มกว้าง เงยขึ้นสบตาร่างสูง นัยน์ตาที่ดูปรือๆเพราะฤทธิ์เหล้านั้นคล้ายจะอารมณ์ดีกว่าที่ FDR คาด

 

 

 

            FDR อมยิ้มตามออกมา ก่อนร่างสูงจะหุบยิ้ม และก้มลงมองมือตัวเองที่ลูบกันเองไปมาด้วยความประหม่า "นายชอบลอเรนจริงๆสินะ" 

 

 

 

            ทัคหัวเราะขื่นๆในลำคอ นัยน์ตาเหลือบไปด้านข้าง คล้ายไม่อยากเห็นปฏิกิริยาของคู่หู "นายก็ชอบเธอจริงๆเหมือนกันนี่"

 

 

 

            FDR เงียบ เงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆห้องๆ ตรงไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ทัค ราวกับกลัวที่จะมองอีกฝ่ายเช่นกัน บรรยากาศมันกึ่งอึดอัดและไม่อึดอัด อึดอัดเพราะสรรหาคำพูดไม่ถูก แต่ก็รู้สึกสบายใจ --รู้สึกคุ้นเคยกันดี --รู้สึกเหมือนไม่จำเป็นต้องมีคำพูดระหว่างกันแต่ก็เข้าใจกันได้ มันเป็นความรู้สึกแบบที่ ไม่จำเป็นต้องมีคำพูด แค่มีอีกฝ่ายอยู่ด้วย ณ ตรงนี้ ก็พอแล้ว

 

 

 

            "ฉัน.." ทัคเอ่ยขึ้นก่อน FDRนั้นเลิกคิ้วและหันมาสบตาอีกฝ่ายที่จ้องรออยู่ก่อนแล้ว ทัคเลียริมฝีปากตัวเอง ก่อนเปลี่ยนคำพูดเป็น "นายว่า.."

 

 

 

            "ถ้าไม่มีเรื่องไฮน์ริค?" FDR ต่อคำถามอ้ำอึ้งของคู่หู ทัคนิ่งไปก่อนพยักหน้าช้าๆ 

 

 

 


            "นายก็ได้คู่หูใหม่.." FDR บอก มองทัคที่ก้มลงหลบสายตาคว้าดินสอบนโต๊ะมาหมุนเล่นในมืออย่างประหม่า ก่อนอมยิ้มอย่างอารมณ์ดี ต่อประโยคตัวเองให้จบ "สักอาทิตย์หนึ่งมั้ง"

 

 

 


            ทัคเลิกคิ้วเงยหน้ามองรอยยิ้มละมุนของคู่หูตัวเอง "ไม่เอาน่า" FDR หัวเราะ "นายอยู่ไม่ได้หรอกถ้าไม่มีฉันคอยส่งกระสุนให้"

 

 

 


            "สำคัญตัวผิดมากไปแล้วมั้ง" ทัคหัวเราะเมามายเอิ๊กอ๊ากตาม เอาหัวดินสอจิ้มลงไปที่หัวเข่าของFDR จนร่างสูงสะดุ้ง พยายามแย่งดินสอในมือของของทัคที่ก็พยายามยื้อไม่ให้เหมือนเด็กๆ

 

 

 

            "เอามาเดี๋ยวนี้เลย ทัค" FDR พยายามคว้าดินสอจากทัคที่ขยับมือหนี ยิ้มกรุ้มกริ่มเพราะฤทธิ์เหล้า 

 

 

 

            "แน่จริง นายก็แย่งให้ได้สิ" ทัคท้าทาย ถีบเท้า เลื่อนเก้าอี้ล้อหมุนออกห่างจากโต๊ะทำงานที่ FDR นั่งอยู่ จนFDR ต้องลุกขึ้นยืน และวิ่งตามเก้าอี้ที่ทัคขยับหมุนเลื่อนไปเลื่อนมา หัวเราะร่าอย่างกับเด็กๆ 

 

 

 

            ในที่สุด FDR ก็คว้าเก้าอี้ทัคได้ หมุนเก้าอี้ให้ทัคมาเผชิญหน้ากับตนเอง FDRจับที่เท้าแขนของเก้าอี้ทัคแน่น ตรึงให้อยู่กับที่ แล้วโน้มตัวลง ใบหน้าทั้งคู่แทบจะชนกัน 

 

 

 

            ทัคปล่อยดินสอในมือตกลงพื้น FDRไม่แม้แต่จะชายตามองดินสอที่ตกกระทบพื้นด้วยซ้ำ FDRแค่จ้องทัคนิ่ง จมูกแทบจะชนกัน จนทัครับรู้ได้ถึงลมหายใจของ FDR ที่พ่นรดใส่เขา มั่นใจด้วยว่าอีกฝ่ายต้องได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากลมหายใจของเขาหึ่ง กระนั้นFDR ไม่ได้เบ้หน้ารังเกียจออกมา 

 

 

 

 

            "แล้วนายคิดว่ามันจะเป็นยังไง ทัค" FDR ถาม นัยน์ตาสีฟ้าจ้านั้นสบตาคู่หูที่เป็นสีน้ำทะเลเข้มจนบางครั้งแทบเหมือนกับสีน้ำตาล "ถ้าลอเรนเลือกนาย ถ้าไฮน์ริคไม่ได้ก่อเรื่อง ถ้าฉันย้ายไป"

 

 

 

 

            ทัคฝืนยิ้ม เอียงคอ หลบสายตามองเสไปยังโต๊ะทำงาน แก้ว กับขวดเหล้า ก่อนพึมพำในลำคอ "ฉันก็จบลงที่นี่อยู่ดี พร้อมกับเหล้าขวดหนึ่ง ต่างกันที่ --ไม่มีนาย" 

 

 


            "นายได้ลอเรนไป ทำไมนายถึงจะต้องมาดื่มเหล้าย้อมใจที่นี่คนเดียวด้วย?" FDR ถามกลั้วหัวเราะ สีหน้าขบขันไม่เชื่อ 

 

 

 

            ทัคก้มหน้า สั่นเท้ากระวนกระวายจนFDR อยากจับให้มันหยุดนิ่ง ทว่าแทนที่จะทำอย่างนั้น FDR กลับรอคำตอบของทัค 

 

 

 

            "ทัค?" FDR เรียกเมื่อเห็นทัคไม่ยอมตอบสักที 

 

 

 

            ทัคเงยหน้าขึ้นมองFDR สายตาของทัคทำให้FDRหุบยิ้ม สายตาของทัคนั้นเศร้าหมองจนพาลทำให้ FDRรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมา 

 

 


 

            "เพราะฉันสูญเสีย" ทัคเอ่ยเสียงแหบพร่าออกมาจากลำคอ ริมฝีปากหนานั้นเผยอเอ่ยหนักแน่น "นาย" 

 

 

 

            ทันทีที่ได้ฟังคำนั้นจากปากเมามายของเพื่อนรัก FDR ก็โผรวบแขนเข้าโอบคอทัคและกอดแน่นอย่างช่วยไม่ได้ เขารักมันเหลือเกิน เขารักคำตอบ รักแววตา รักน้ำเสียง รักทุกอย่างที่เป็นทัค เกินกว่าที่จะสรรหาคำพูดมาอธิบายได้

 

 

 

 

            ทัคอึ้งกับการกระทำของคู่หู แต่แล้วก็ยกมือขึ้นลูบหลัง FDR เบาๆ ตอบกลับ 

 

 

 

            "ดีแล้วล่ะ ที่มันจบแบบนี้" ทัคกระซิบ เสียงสั่นพร่า "ดีแล้ว..ลอเรนได้คนที่คู่ควร นายได้รู้จักความรัก ฉัน..ไม่เสียนายไป" 

 

 

 

 

            FDR รู้สึกเหมือนตัวเองจะสะอื้น เขารักมันเหลือเกิน ยิ่งฟังทัคพูด บ่อน้ำตาก็ยิ่งเหมือนจะแตกออกมาซะอย่างนั้น  เขารู้สึกเหมือนเขามีทุกอย่างอยู่แล้ว มีครอบครัวที่ทัคไม่เคยมี ไม่เคยขาดผู้หญิง และท้ายที่สุดเขาก็ยังแย่งลอเรนมาจากทัคอีก ปล่อยให้ทัคเหลือเพียงเขา เหมือนเขาทำร้ายทัคมากเหลือเกิน แต่ทัคก็ยังอยู่ตรงนี้ ให้อภัยเขา บอกเขาว่ามันดีแล้วที่จบลงแบบนี้

 

 

 

            เขาปล่อยทัคออกจากอ้อมกอด ยกมือขึ้นประคองใบหน้าของทัคที่ร้อนผ่าวเพราะฤทธิ์เหล้า บอกสิ่งที่เขาสามารถยืนยันได้อย่างมั่นใจ "นายไม่มีวันเสียฉัน" 

 

 

 

            "ฉันจะเกาะนายยิ่งกว่าเห็บหมัด ต่อให้นายตกนรกหรือขึ้นสวรรค์ ฉันก็จะอยู่กับนายไปตลอด นายเป็นครอบครัวฉัน เป็นเพื่อนฉัน เป็นคู่หูฉัน เป็นอีกครึ่งหนึ่งของฉัน --นั่นไม่มีวันอะไรเปลี่ยนมันได้ แม้กระทั่งลอเรน"

 

 

 


            "ถึงไม่มีเจ้าไฮน์ริค ถึงลอเรนจะเลือกนายหรือฉันก็ตาม ถึงฉันย้ายไปอีกแผนก ถึงเวลาที่เราเดินสวนกัน เราจะไม่ยอมทักกัน ไม่คุยกัน ไม่มองหน้ากัน ไม่ยอมขึ้นลิฟต์ตัวเดียวกัน นายจะลบชื่อฉันออกจากรายชื่อติดต่อฉุกเฉิน นายจะบล็อคเบอร์โทรศัพท์ฉัน นายจะเกลียดฉัน"FDR ร่าย ทัคสะอึก ทัคเห็นสิ่งที่ FDR บอกราวกับมันเกิดขึ้นไปแล้ว --นั่นคือสิ่งที่จะเกิดขึ้น เขากับFDR จะมองหน้ากันไม่ติด เขาจะไม่ทัก ไม่คุย ไม่ร่วมงานกับFDRอีก เขาคงเปลี่ยนรายชื่อติดต่อฉุกเฉินเป็นเคธี่ 

 

 

 

            FDR มองนิสัยเขาออกอย่างกับอ่านหนังสือ

 

 

 

            หากถ้าไม่ใช่ FDR ประคองใบหน้าของเขาอยู่ละก็ ป่านนี้ทัคคงก้มหน้า มองพื้น ไม่กล้าเงยขึ้นสบตาเป็นแน่แท้ แต่เพราะอีกฝ่ายประคองใบหน้าของเขาอยู่ เพราะอีกฝ่ายใช้นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างนั้นสบมาอย่างแน่วแน่มุ่งมั่น ทัคเลยไม่อาจหลบสายตา 

 

 

 

 

 

     

 

 

 FDRหลับตาลง หายใจเข้ายาว หน้าอกกระเพื่อมยกขึ้น ก่อนลืมตาขึ้น และเอ่ยสิ่งที่ทัคไม่มีวัน --ไม่มีวันลืม ไม่ว่าจะเมากว่านี้สักกี่เท่า


 

 

 

 



         "แต่สุดท้ายฉันก็จะหาทางเอานายกลับมา"


 

 

 

 

 End.


 
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
 
 
 
อูยยยย จริงๆแล้วฟิคนี่มันควรจะเป็นฟิค SL ไม่ใช่ฟิค Friendship 
จริงๆทีแรก...มีแย่งดินสอแล้วล้มทับกันด้วย มีคำพูดหวานๆอย่าง "ฉันอยู่ได้โดยที่ไม่มีลอเรน" "แต่ฉันคิดถึงชีวิตที่ไม่มีนายไม่ออก" อะไรแบบนี้ด้วย 555 เป็นฟิคที่ตัดอะไรๆ ที่คิดไว้จากตอนแรก ไว้เยอะมาก 
จริงๆแล้วทัคต้องเป็นคนห้ามFDR ดื่มเหล้า 555 
แต่สุดท้ายมันก็กลายเป็นฟิค เฟรนด์ชิปไปซะเฉิบบบบบ 

จริงๆแล้วฟิคเรื่องนี้ มันควรจะเป็น What if ถ้าจบแบบ สองหนุ่มเมินสาว กอดกันเองด้วย 5555  
ซึ่งฉากจบนั้นแหละ ทำให้อยากเขียนฟิคนี้ขึึ้น 555 แต่ไหงมันก็กลายเป็นฟิคตามฉากจบในหนัง แถมยังเป็นฟิค Friendship ไปซะอีกก็ไม่รู้ 55 เพราะใจจริง เราอยากจะคิดด้วยล่ะมั้งว่า มิตรภาพ มันสำคัญกว่า ความรัก แบบหนุ่มสาว (หรือจะหนุ่มๆ สาวๆ ก็เถอะ) อีกนะ 
คืออยากจะคิดว่า ไม่ว่าอะไรก็ทำลายความเป็นเพื่อนของคู่นี้ไม่ได้มากกว่า 
อย่างเราคิดจริงๆนะ ถึง ทั้งคู่เลิกคบกัน FDR ย้ายแผนกไป ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งคู่ก็ต้องกลับมาเป็นเพื่อนกันอยู่ดี คือตัดกันไม่ขาดหรอก... 
 
 
ก็ดูดิ 
 
ฉาก[ใกล้]จะจบ ทัคอกหัก สาวที่ทัคหลงมาคุยด้วย แต่ดูสายตา ดูวิธีเลียริมฝีปากกกกก ยามมองไปที่FDR
โหยยยยยยยยย สายตาที่หนุ่มๆมองกันเองนี่มันลึกซึ้ง กว่ามองสาวมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
 
ขนาดอกหัก ขนาดสาวที่หักอกมาคุยด้วย แต่สายตานี่นะ มองแต่เพื่อนซะจน ถ้าFDRเป็นของกิน ทัคคงเขมือบรวดเดียวหมดแล้วววว
 
 


ปล. ตอนจบอีกสองแบบ >>>>> http://vimeo.com/41737471 <<<< คลิกนี่เลย 

มันจะมีฉากจบ  Alternate Ending 1 & 2 [ของจริงด้วยนะ ไม่ใช้แฟนเมค 555 มันฟินตรงนี้แหละ] 
คือฉากจบในหนังคือ ลอเรนไปอยู่ในอ้อมกอดของFDR เป็นนัยว่าในวินาทีสุดท้ายของชีวิต ชีเลือก FDR นั่นเอง
ส่วน ฉากจบอีกสองแบบที่ถ่ายเผื่อไว้ ก็มีที่ลอเรนเลือกทัค จบที่ลอเรนอยู่ในอ้อมกอดของทัคนั่นเอง


แต่ประเด็นของเรื่องคือ ไอ้ฉากจบสุดท้ายนี่สิ ฟวสดาหกสวเ่หกวดาฟหวงกห่ฟวดสาห้กด่ฤ.ซฏศ๋ฤฆซ
 
 
 
ลอเรนชีกระเด็นไปอีกฝาก ละทัคอยู่ในอ้อมกอดของFDR !! 
 
 
คือมันฟินมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก 
 
 
 
 
ทำไมไม่จบแบบนี้ให้รู้แล้วรู้รอด ให้สาววายแม่งกรี๊ดสนั่นลั่นโรง ละหนุ่มๆที่ดูอ้าปากค้างตามไม่ทันกันไปเลยห๊ะ!! 5555555
 
 
 
 
ปล2.ขำตรงที่ว่า ทอมฮาก็ตัวออกจะหนาใหญ่มีรอยสักเต็มตัว กับพ่อคริสหนุ่มสำอางค์หล่อเหลา แทนที่พี่ทอมจะเป็นเมะ กลับเคะกระจาย ให้พี่คริสเป็นเมะเต็มๆซะงั้นเรื่องนี้ 55555555555555 แถมฉากจบอันที่ว่า พี่ทอมฮาร์ดี้ก็ยังไปอยู่ในอ้อมกอดของพี่คริส แบบ เค๊ะเคะ อีก 55555555555555 
 
 
 
 
ปล3.ว่าแต่ทำไมเรายิ่งเขียนฟิค ยิ่งคู่แรร์ไปเรื่อยๆ 55 
 
 

edit @ 14 Oct 2012 07:29:55 by น้ำแกงสีฟ้า

Comment

Comment:

Tweet