[TDKR - Bane/Barsad] - Dr.Victoria ,Frankenstein n' Igor [1/2]

posted on 18 May 2013 09:08 by namgang-srifah in Fanfic-Movie

 

 

[TDKR] - Dr.Victoria ,Frankenstein n' Igor [1/2]

( chapter1 : Apolla ,The sun n' Icarus)

 

Warning : suicide thoughts , mental

Fandom : The Dark Knight Rises

Parings : Not sure , kind of Bane/Barsad , kind of Barsad/Talia , implied Talia/Bane

 

 

++++++++++++++++++++++++


 

 

 

--กลิ่นเลือด

 

 

มีเพียงกลิ่นเลือดที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ

 

 

เขาพยายามลืมตา

ทว่ามันยากเหลือเกิน

 

 

มือใหญ่หนาของใครบางคนกดที่หน้าอก --กดลงที่หัวใจของเขา

แรงนั้นถาโถมทับลงมาราวกับถูกภูเขาทั้งลูกถล่มใส่ เขาหายใจไม่ออก

 

 

ไม่ --ไม่ใช่เพราะแรงที่กดลงบนร่างเขา

เขาอ้าปากพะงาบราวกับปลาทองบนพื้นพรมโหยหาน้ำ

--กระสุนทะลุปอด

 

 

 

"แกมันโง่ บาร์ซาด"

 

 

 

เขาพยามจะหัวเราะขื่นๆตอบรับ แต่กลับเป็นเลือดที่พวยพุ่งออกจากปากของเขา

 

"ผมไม่กลัวความตาย"

 

เขายกริมฝีปากขึ้นแสยะยิ้ม

เอ่ยเสียงพร่าเล็ดรอดออกมาท่ามกลางเลือดที่กลั้วอยู่เต็มปาก

 

 

--ผมอยากตาย

 

 

เขาไม่ได้เอ่ยมันออกไป เขาไม่เคยบอกใคร และจะไม่มีใครได้รับรู้ถึงความปรารถนานี้

แต่ว่าอันที่จริงแล้ว เขาฝันถึงวันนี้มาตลอด ฝันถึงวันที่กระสุนทะลุร่างเขา

 ถึงวันที่มีดกระซวกทะลุท้องไส้ห้อยต่องแต่ง ถึงวันที่คอถูกฟันแยกจากตัว

 

เพียงแต่ไม่คิดว่าจะเป็น 'วันนี้'

เพียงแต่ไม่คิดว่ามันจะ 'ง่ายแบบนี้'

 

 

 

"ถ้าแกเห็นยมทูต --ไล่มันไป" 

 

 

 

เขาฉีกยิ้มกว้าง เขาไม่เห็นยมทูต เขาเห็นเพียงความมืด

 

 

 

ความมืด

กลิ่นเลือด

กับเสียงของเบน

 

มีแค่นั้น

 

ไม่มีความกลัว

ไม่มีความทรมาน

ไม่มีการกระเสือกกระสน

 

--ง่ายเกินไป ราวกับหากหลับตาลงสู่นิทรา เขาจะตื่นขึ้นพบว่ามันเป็นเพียงฝัน

 

 

 

"บอกมันว่า ฉันไม่อนุญาต"

 

"ชีวิตแกมีเจ้าของแล้ว --บอกมัน"

 

 

 

บอกยมทูต

บอกความตาย

 

 

 

เขาฝืนลืมตาขึ้นในที่สุด มองเบนที่ก้มลงมา มองดวงตาคู่นั้นของเบน

ดวงตาที่สั่งให้เขามีชีวิตรอด

 

 

"รับทราบ"

 

 

เขาเห็นเบนยิ้มภายใต้หน้ากากเหล็ก

กับคำพูดกระล่อนรับคำกระท่อนกระแท่นของเขา

 

 

 

--บางทีอาจเป็นแค่ความเพ้อพกของคนใกล้ตาย

 

 

 

แต่ไม่ใช่หรอก ไม่ใช่หรอก

เขามั่นใจว่าเบนยิ้ม

 

และ

 

มั่นใจว่าวันนี้ไม่ใช่ วันตาย ของเขา

 

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

 

เสียงของหมอที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นในความมืด

ความเจ็บของกระสุนที่ถูกแงะออกจากร่าง

ราวกับโดนเทพแห่งความทนทุกข์ทรมานฉุดรั้งจากมือของเทพมรณะ

 

 

เขามีสติขึ้นมา

 

 

มีสติพอที่จะได้ยิน ได้นับ เสียงลูกกระสุนสี่นัดกระทบลงกับถาดสแตนเลส

ก้องกังวานหวีดเสียงในโสตประสาทจนต้องขมวดคิ้ว

ในความลางเลือน ท่ามกลางความเจ็บปวด สายตาของเขาเหลือบมองเบนที่ยืนพิงอยู่ตรงกำแพง ใกล้ๆกับประตู

 

เบนยืนนิ่งไร้การขยับเขยื้อน ราวกับรูปปั้น

หากจะมีเพียงสิ่งเดียวของเบน ณ ตอนนั้นที่มิได้ใกล้เคียงกับรูปปั้นก็คือดวงตาคู่นั้น

 

ดวงตาที่มีลูกไฟอยู่

 

ไฟที่ระอุเดือด เกรี้ยวกราดราวกับลาวาที่เตรียมปะทุ

พาลให้อุณหภูมิในร่างกายของเขาเย็นยะเยือกสั่นสะท้านขึ้นมา

 

ช่างเป็นไฟที่แปลกนัก แทนที่จะมอดไหม้เขาให้เป็นเถ้าถ่าน กลับทำให้เขาหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

 

 

เขารู้สึกว่าตัวเองเลิกคิ้วน้อยๆ แปลกใจ

ไม่ได้กลัว แต่ว่าแปลกใจ

 

 

เขาหลับตาลง และเทพแห่งความทรมานปล่อยให้เขาปิดสติสัมปะชัญญะลงอย่างง่ายดาย

 

 

 

 

 

เขาสะดุ้งตื่น

จากฝันร้าย จากความเจ็บปวด จากผลข้างเคียงของยา

มันไม่สำคัญหรอก

 

เพราะร่างของเบนนั่งอยู่ที่ข้างเตียง

เขากระพริบตาปริบๆขึ้นลงอย่างเชื่องช้า ไล่ความเบลอของภาพ

เขารอเสียงของเบน ไม่ว่าจะเป็นคำสั่ง คำด่าทอ หรือคำถากถาง

 

กระนั้นนายของเขาก็ไม่ได้เอ่ยอะไร

และการถามคำถามเบน ไม่เคยใช่นิสัยของเขา

 

เขาจึงปิดตาลง

 

พักเพื่อที่จะฟื้นตัวให้เร็วที่สุด

ฟื้นเพื่อที่จะได้รับใช้เบน

 

 

 

 

 

เขาไม่รู้ว่าห่างจากสองครั้งแรกนานแค่ไหน

แค่ครั้งนี้เขาตื่นเพราะเสียงของเบนและทาเลีย

 

บทสนทนานั้นลางเลือนเกินกว่าสมองในช่วงเวลากึ่งหลับกึ่งตื่น

และกระแสเลือดที่เต็มไปด้วยมอร์ฟีน

ไม่สามารถประมวลผลออกมาเป็นคำหรือประโยค

 

 

เขาลืมตาขึ้นมา และเสียงของทั้งคู่หยุดลงโดยปริยาย

 

 

ทาเลียมองเขา เหมือนที่ทาเลียเคยมองเขามาตลอด

--มีประโยชน์ --ไร้ประโยชน์ --คุ้มค่า --ไม่คุ้มค่า

 

 

หากแต่สายตาของเบน มันประหลาดนัก เกินกว่าที่เขาจะนิยายมันได้

แม้จะทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าแค่ไหนก็ตาม

ถ้าเขารู้จักเบนไม่มากพอ เขาจะคิดว่านั่นคือสายตาของคนที่กำลังสับสน

 

 

แต่เบนไม่รู้จักคำว่าสับสน

 

 

ทาเลียละสายตาจากเขา ส่ายหัวให้เบนและยกมือขึ้นลูบท่อนแขนของเบนช้าๆ

ด้วยท่วงท่าและมาดที่คล้ายกับคนคนฝึกสัตว์ร้ายในคณะละครสัตว์

 

เบนทำท่าเหมือนราชสีห์ที่ถูกครูฝึกออกคำสั่ง กระนั้นก็ชอบสัมผัสที่คล้ายการปลอบประโลมเอาใจนั่น

เบนเหลือบมองเขาอีกครั้ง ก่อนทาเลียจะฉุดให้นายของเขาหันหลังตาม

และทั้งคู่ก็เปิดประตูเดินออกไป ทิ้งให้เขาอยู่กับความเจ็บและความใคร่รู้ที่แทบทำหัวสมองระเบิด

 

เขาหลับตาลง ได้ยินเสียงหายใจหนักหน่วงทรมานของตัวเองคอยขับกล่อมสู่ห้วงนิทรา

 

 

 

 

 

เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งเพราะสัมผัสของฝ่ามือกระด้าง

หยาบและสากกว่าคนทุกผู้ที่เขาเคยรู้จักแตะลงที่หน้าผากของเขา

 

นิ้วอันใหญ่หนา กร้านแข็ง อุ่นจนเกือบร้อนของเบนปาดเหนือคิ้วไล้ไปตามขมับของเขา

 

เขาลืมตาขึ้น ช้อนสายตาหมายจะมองเบน

 

แต่แสงไฟนีออนสะท้อนกับผนังสีขาว

ผสมอาการเมาค้างจากมอร์ฟีน

ทำให้ทุกอย่างมันช่างเจิดจ้าแสบตา

 

เขามองไม่เห็นใบหน้าของเบน

ได้ยินแต่เสียงหายใจแตกๆที่ลอดออกมาจากหน้ากากเหล็กกล้า

 

 

"พักเสีย"

 

 

เบนบอก

 

 

"นิทรา"

 

 

และเช่นเคย เช่นทุกครั้ง

เขาน้อมรับทุกคำสั่งจากนายเหนือหัว

 

 

 

 

 

ครั้งที่ห้า ครั้งสุดท้าย และครั้งแรก..

 

เขาตื่นขึ้น ไม่มีเงาของเบน ไม่มีเงาของทาเลีย

 

มีเพื่อนสามคนดูแลเขา

เขาเอ่ยปากถามว่านี่วันอะไร และเสียงที่ออกมาจากปากนั้น

แหบพร่าเสียจน มีใครสักคนวิ่งไปหาแก้วน้ำมากรอกปากเขาแทบไม่ทัน

 

 

--สามวัน

 

 

นายอยู่ไหน

เขาเอ่ยปากถามหาเบน

 

 

พวกนั้นมองตากัน ไม่มีคำตอบเล็ดรอดออกมา

มีแต่มือที่พยายามดันให้เขานอนลงกับเตียง

 

 

เขาปาดสายตาคมกริบ มั่นใจว่ามันต้องดูเหมือนหมาบ้า

ที่พร้อมขยุ้มทุกอย่างที่ขวางหน้าเป็นแน่

เพราะพวกนั้นผงะออกไป สีหน้าเจื่อนอย่างกับถึงฆาต

 

 

--เบน --ลูกพี่อยู่ที่ไหน

 

 

เขาคำราม แต่เสียงที่ออกมามันช่างแผ่วเบา แตกพร่า

เขาลุกขึ้นยืน ก้มลงมองผ้าพันแผล มองเลือดที่ซึมออกมา

กัดฟันรับรู้ว่านี่คือความเจ็บปวด หลักฐานของการมีชีวิตอยู่

 

 

ไปแล้ว --พวกนั้นบอก

 

 

เขาแทบทรุด ใจนั้นโหวงวาบขึ้น

เขาไม่ได้ถามออกไปด้วยซ้ำว่าเบนไปไหน

 

 

เขาคว้าเสื้อขึ้นสวมทับร่างกายซอมซ่อเต็มไปด้วยผ้าพันแผลนี้

ผลักพวกนั้นให้หลีกทาง และเดินกระเผลกไปตามทางเดิน

 

 

 

ทาเลีย!

 

 

 

เขาตะโกน เสียงกระจายก้องสะท้อนไปทั้งอาคาร

พวกนั้นกระโดดตะครุบเขา พยายามเอามือปิดปาก

เขาสะบัดพวกมันออก สะบัดพวกนั้นล้มกระเด็นกระดอนไปคนละทางด้วยร่างกายซอมซ่อนี้

 

ราวกับอะดรีนาลีนหลั่งจนมลายความเจ็บปวดออกจากกระแสเลือด

 

 

 

ทาเลีย!

 

 

 

ทุกคน --ยกเว้นทาเลีย กรูกันมาจากแห่งหนใดไม่ทราบ

รุมล้อมเขา พยายามจะกดเขาลงกับพื้น พยายามจะลากเขากลับห้อง

ใส่กุญแจล็อค ขังเขาเหมือนกับหมาบ้า

 

เขาสะบัดพวกมัน ชกพวกมัน เตะพวกมัน เหวี่ยงพวกมันไปคนละทาง

 แผลที่เริ่มสมาน ฉีกขาดออกจากกัน

 ผ้าพันแผลสีขาวตอนนี้ย้อมไปด้วยเลือดสีแดงสด

 

 

เขาหน้ามืด เขาอ้าปากจะตะโกนอีก แค่ลำคอนั้นแห้งผาก

 ลมหายใจติดขัด หน้าอกร้าวระบม

 

 

สิ่งที่เขาทำได้คือแค่อ้าปากและหุบ ราวกับปลาทองโง่ๆในโถแก้ว

เขาคิดว่าจบแล้ว

เขาต้องโดนพวกมันลากกลับห้อง มัดมือ มัดปาก ราวกับหมูในอวย

แต่พวกมันกลับหยุด ล้อมเขาไว้ เงียบกริบราวกับกำแพงมีชีวิต

 

 

 

...ทาเลีย...

 

 

 

เขาหันหลัง

ทาเลียอยู่ตรงนั้น

 

 

ยืนสง่างามราวกับกษัตริย์ --กษัตริยา